اگرچه به نظر می رسید لحن اعتدالی روحانی خوشایند دولت و ملت امریکا باشد اما رسانه های امریکایی به نکته ی دیگری پرداختند. لافرنچی در مطلب خود می نویسد: "روحانی که به مصلحت اندیشی و میانه روی مشهور است هیچگاه نتوانست سخنرانی های مهیج و انقلابی احمدی نژاد را تکرار کند. شاید تنها نکته ی قابل توجهی که درباره سخنرانی روحانی در مجمع عمومی سازمان ملل بتوان گفت غیر قابل توجه و معمولی بودن سخنان او بود."
تحلیلگر ساینس مانیتور معتقد است روحانی توانسته روابط ایران و امریکا را به قدری عادی کند که دیگر هیچ تجمع اعتراض آمیز ضد ایرانی در اطراف مقر سازمان ملل مشاهده نگردد و هیچ کمپینی [حتی از طرف منافقین] صورت نگیرد. سخنان روحانی حتی در جایی که از خزانه داری امریکا شکایت می کند در حد گلایه های یک کشور متحد امریکا است و نه دشمن آن.
اما گری سامور، مشاور سابق اوباما در امور کنترل تسلیحات کشتار جمعی معتقد است توافق هسته ای به جای اینکه [در روابط ایران و امریکا] تحول آفرین باشد، فقط در حد یک توافق تجاری و معاملاتی بوده است. از نظر اوباما توافق هسته ای بیشتر از آنکه جلوی پیشرفت هسته ای ایران را بگیرد، به امریکا در مواجهه با داعش کمک کرده است.
اینکه رئیس جمهور
ایران در سخنرانی های داخلی اقتصاد مقاومتی را تنها عامل پیشرفت ایران عنوان می
کند و در سخنرانی های خارجی، تجار و مراکز اقتصادی امریکا را منحی اقتصاد ایران می
داند دوگانگی رفتاری عجیبی است که هنوز پاسخی برای آن عنوان نشده است.
از سوی دیگر، گرت نادا، کارشناس مسائل ایران در انستیتو صلح واشنگتن معتقد است: "توافق باعث شده است روابط دوجانبه ایران و امریکا حداقل در بعضی موارد بسیار عادی شده اند طوری که کشورهای دیگر، از مذاکره مستقیم و دست دادن و عکس انداختن ظریف و کری با هم تعجب نمی کنند. اما برخلاف مواضع دولت ایران، و با وجود عدم موضعگیری تند رهبر ایران نسبت به مواضع دولت روحانی، آیت الله علی خامنه ای بارها عنوان کرده است توافق هسته ای به همه نشان داد که امریکایی ها قابل اعتماد نیستند."