همه مخالفان صداوسیمای مردم ایران

به گزارش سرویس سیاسی پایگاه خبری ۵۹۸، در شرایطی که کشور درگیر جنگ ترکیبی و نیاز به انسجام ملی است، موجی سازمان‌یافته از انتقادها و حملات به سازمان صداوسیما به راه افتاده است. مسعود پزشکیان، محمدباقر قالیباف، حسن روحانی، محمدرضا باهنر و برخی رسانه‌ها و فعالان سیاسی، یکی پس از دیگری رسانه ملی را هدف گرفته‌اند.

صداوسیما نه رسانه دولت است و نه تریبون یک جناح خاص. این سازمان با همه کاستی‌هایی که می‌تواند داشته باشد، صدای رسمی جمهوری اسلامی و بازوی رسانه‌ای ملت ایران در برابر جنگ شناختی دشمن است. ساختمان شیشه‌ای بارها هدف حملات وحشیانه قرار گرفته و کارکنان آن در سخت‌ترین شرایط، آنتن را نگه داشته‌اند. وقتی دشمنان خارجی این رسانه را نشانه می‌گیرند، طبیعی است که هر حمله داخلی به کلیت آن، خواسته یا ناخواسته، در همان راستا تفسیر شود.

انتقاد از عملکرد مدیران یا کیفیت برنامه‌ها حق هر شهروند و مسئول است. اما وقتی رئیس‌جمهور اعلام می‌کند که دیگر تلویزیون را تماشا نمی‌کند، رئیس مجلس از «ناکامی در جنگ شناختی» سخن می‌گوید و رئیس‌جمهور سابق، رسانه ملی را «گروهکی» می‌خواند، مرز نقد سازنده و تخریب عبور کرده است. این ادبیات دقیقاً در زمانی مطرح می‌شود که کشور بیش از هر زمان دیگری به وحدت روایت و امیدآفرینی نیاز دارد.

تجربه سال‌های گذشته نشان داده که تضعیف صداوسیما به تقویت رسانه‌های خارجی و شبکه‌های معاند منجر می‌شود. کسانی که امروز از «یک‌صدایی» و «سانسور» سخن می‌گویند، کمتر به این نکته توجه دارند که در شرایط جنگی و جنگ شناختی، رسانه ملی نمی‌تواند و نباید به تریبون اختلاف‌افکنی تبدیل شود. نقد منصفانه می‌تواند به اصلاح منجر شود، اما هجمه هماهنگ به کلیت یک نهاد ملی، فقط به فرسایش اعتماد عمومی و انتقال مرجعیت خبری به بیرون از مرزها کمک می‌کند.

صداوسیما صدای مردم ایران است؛ نه صدای یک جریان سیاسی و نه ابزار تسویه‌حساب جناحی. کسانی که امروز با ادبیاتی تند به آن حمله می‌کنند، باید پاسخ دهند که آیا تقویت روایت دشمن و تضعیف یکی از ستون‌های جنگ نرم، در خدمت منافع ملی است یا خیر؟