یک چیزی هم توی اینستاگرام راه افتاده که «نه به جنگ». ترسو‌های خیابانی، روشنفکر‌های به‌لکنت‌افتاده، حامیان «بهترش رو می‌سازیم»، هوراکشان تنکیو عموترامپ که از فرط ناامیدی، آرزوی براندازی و نابودی ایران را به گوشه‌های دور ذهنشان پرت کردند، از حاشیه امنشان بیرون آمدند و ما را با استوری جمعی «نه به جنگ» شرمنده مرام نداشته‌شان می‌کنند.

حملات آمریکا به بخش‌هایی از خاک ایران و تحولات اخیر منطقه، بار دیگر موضوع نحوه مواجهه با تهدیدهای خارجی را به یکی از مهم‌ترین مباحث امنیتی و راهبردی تبدیل کرده است. در این میان، این پرسش مطرح می‌شود که آیا راهبرد مقابله به مثل به‌تنهایی برای پاسخ به حملات آمریکا کفایت می‌کند یا شرایط جدید، نیازمند بازنگری در شیوه‌های دفاعی و بازدارندگی است؟

درماندگی در اظهارات امروز ترامپ موج می زند. سر هم کردن اراجیف و مهملات نشان می دهد که او بشدت تحت فشار است.

یکی از دلالت های منحصر شدن تفاهم‌نامه به تفاهمی مابین رؤسای‌ جمهور ایران و آمریکا در عنوانِ پیام رهبر انقلاب، این خواهد بود که وجود مفاد بند یک این یادداشت تفاهم‌ که ابرازکننده خاتمه جنگ، تهدید و توسل به زور بین دو طرف و شرکایشان است، منحصر به دولت های رسمی بوده و نمی تواند مانعی حقوقی یا فقهی برای اقدامات و طراحی های خون‌خواهانه عاشقان و منتقمین امام شهید باشد.

اگر روسای جمهوری قبلی آمریکا از ورود به جنگ با ایران امتناع می‌کردند، به خوبی می‌دانستند که ورود به این تنش‌های منطقه‌ای می‌تواند تیر خلاصی باشد بر جایگاه آمریکا در جهان، اما دوران ترامپ مقارن شده با تغییر چشم‌انداز قدرت در جهان که دونالد ترامپ زاییده این شرایط است و برای خلاصی از این شرایط نیازمند یک توافق با ایران تا بتواند چند موضوع مهم پیش رویش را حل کند که با حل شدن این موضوعات به نظر این راقم دوباره سروکله ترامپ در منطقه ظاهر خواهد شد.

هرگاه در نظام اسلامی، کاری برخلاف نظر قائد امت پیش رود، بحث «تحمیل بر رهبری» مطرح می‌شود؛ اما لزوماً تحمیل، همراه با نفاق و خیانت نیست. همچنین لزوماً به معنای دست‌بسته بودن یا در حصر و محدودیت قرار داشتن رهبری هم نیست.

رهبر انقلاب در سخنان خود برای پایان جنگ دست‌کم چهار محور اساسی تعیین کرده‌اند: «مدیریت مؤثر تنگه هرمز»، «پرداخت غرامت»، «یکپارچگی جبهه مقاومت در جنگ و صلح» و «خروج آمریکا از منطقه». تقلیل دادن سطح چالش کنونی به رفع تحریم و آزادی چند میلیارد دلار پول بلوکه شده، مصداقی از خطای محاسباتی مسئولان است.

قطعاً شلیک حتی یک گلوله به قلمرو ایران، ولو به سمت بیابان باشد، باید مهم انگاشته شود و با صلابت و قاطعیت پاسخ داده شود. اینجا مرز باریک و مهم بازدارندگی است. به هیچ وجه نباید اجازه چنین تحرکاتی برای حریف بی‌هزینه بماند. این احتمال را هم باید داد که تحرکات اخیر، چندمین تست ناکام برای نقشه‌های مدنظر درباره تنگه هرمز و جزایر و بنادر اطراف آن باشد.