از آغاز تجاوز نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران، نه‌تنها اهداف اعلامی این عملیات محقق نشده، بلکه شواهد فزاینده‌ای از بن‌بست راهبردی برای متجاوزان در حال آشکار شدن است.

تیم ایرانی همچنان به این باور نرسیده که ترامپ در حالی تهدید می کند که شدیداً نیازمند دستاورد است. طرح صلح غزه او با شکست مواجه شده است و در داخل نیز با شورش‌های بی‌سابقه روبروست؛ مجلس نمایندگان درباره اختیارات جنگی او را تحقیر کرد و سنا علیه بودجه‌هایش شورید و مردم در خیابان ها علیه اش تظاهرات می کنند؛ زمان اگر چه برای ما هم هزینه خواهد داشت اما دشمن را زمین گیر خواهد کرد.

به گزارش سرویس سیاسی پایگاه خبری ۵۹۸-رضا احمدزاده/ وقتی در میان مردم قدمی زده و یا در وسایل نقلیه عمومی در حال تردد هستید اخباری را می شنوید که قطعا در منابع رسمی ملی همانند : صدا و سیما و یا سایت های خبری داخلی و پلتفرم های وطنی رد پایی از آن اخبار را […]

ماهیت این مذاکرات با گذشته متفاوت است و دری را به‌سوی یک حل‌وفصل پایدار گشوده، چون حضور سیاسی ما برآمده از اعتماد به نفس حاصل از تقابل با دو قدرتِ هسته‌ای بوده و لذا بر خلاف گذشته امکان امتیازگیری مؤثر برای ما فراهم شده است.

پیام ۱۴ خرداد رهبری، یک هشدار جدی دارد: دشمن امروز دو هدف را دنبال می‌کند؛ اول، خسته کردن مردم و فرسودن امید آنها (تاب‌آوری)، و دوم، به خطا انداختن دستگاه محاسباتی مسئولان.

عربستان سعودی این روزها به دنبال یه ایده‌ی بزرگ است: یک پیمان منطقه‌ای عدم تعرض. خبرها می‌گوید ریاض می‌خواهد بعد از تمام شدن درگیری‌های آمریکا و اسرائیل علیه ایران، یک ساختار منطقه ای را پی ریزی کند که بتواند در آن تنش را مدیریت کند و در این ساختار نقش اصلی را نیز به ایران واگذار کرده است به عبارت دیگر تاثیر گذارترین نقش را در میان کشورهای منطقه ایران بر عهده خواهد داشت.

در پی ماجراجویی‌های خطرناک و اقدامات تروریستی ارتش ایالات متحده در آب‌های خلیج فارس و تنگه هرمز، روابط عمومی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در اطلاعیه‌ای رسمی و کوبنده، از درهم‌کوبیدن مرکز ناوگان پنجم دریایی آمریکا و چندین پایگاه دیگر توسط یگان‌های موشکی و پهپادی نیروی هوافضا و نیروی دریایی سپاه خبر داد.

حکمرانی و مدیریت فرهنگی از آن حوزه‌هایی است که اگر از مبانی فکری و اخلاقی تهی شود، به تصمیم‌های مقطعی، سیاست‌های ناپیوسته و گاه تعارض‌های فرساینده می‌انجامد. از همین‌رو، تأکید بر «مبنای حکمی» در حکمرانی، ناظر به یک ضرورت راهبردی است: تا زمانی که حکمت و مبنای فلسفی حکمرانی روشن نشود، سیاست‌ها از انسجام لازم […]