به گزارش پایگاه خبری ۵۹۸، غلامحسین کرباسچی در برنامهٔ «به وقت ایران» مدعی شد که امام خمینی (ره) مخالف دخالتِ مستقیم جمهوری اسلامی ایران در مسائل سایرِ کشورها بود و شاهد مثالی از دستور امام مبنی بر بازگشت رزمندگان ایرانی از لبنان آورد.
این مسئله را میتوان از افراد موثقتر و مرتبطتر با ماجرا همچون محسن رضایی پرسید که چرا هیچکدام چنین خوانشی از آن دستور نداشتند. اما برای فهمیدن مشی امام خمینی در نسبت با مستضعفانِ دیگر کشورها، خوب است خاطرهای از حسین شیخالاسلام _معاون سیاسی وزارت امور خارجه در دوران جنگ_ از اولین جلسهٔ بچههای حزبالله لبنان با امام را بخوانیم:
«قبل از سیدعباس موسوی، ابوحسن رعد [دبیرکل] بود. حاج حسین خلیل، سیدحسن نصرالله، ابوهشام، سید ابراهیم امین اینها یک تیمی بودند که از داخل اَمَل [انشعاب کردند و] به عنوان حزبالله به تهران آمدند. ما با اینها جلسه گذاشتیم. خیلی این جلسات برای من آموزنده بود. یعنی از این بچههای لبنانی درس سیاست خارجه گرفتم … اینها میخواستند خدمت حضرت امام بروند. آقای ترکآبادی هم مترجم شد. [بچههای حزبالله] خودشان، عقایدشان و اصولشان را خدمت حضرت امام ارائه کردند.حضرت امام در اموال بیتالمال خیلی حساسیت به خرج میداد؛ ما برای سیاست خارجه غیررسمیمان هر چه از ایشان پول درخواست میکردیم خیلی سخت موافقت میکرد ولی برای حزبالله – که آن موقع اسمش هم حزبالله نبود – خیلی امام دست و دلباز برخورد کرد. وقتی [ایشان] این برخورد را کرد ما فهیمدیم که باید روی اینها سرمایهگذاری کرد.توضیحی هم که آنها برای حضرت امام دادند، توضیح ضداسرائیلی و مقاومتی بود. ما در کمک کردن به حزبالله از دیدگاه حضرت امام هیچ محدودیتی نداشتیم علیالخصوص که جنبهٔ ضداسرائیلی اینها در آن ملاقات خیلی برجسته بود. بعداً هم اینها [حزبالله] آمدند فرمایشات حضرت امام در رابطه با لبنان و فلسطین را به عنوان یک منشور در آوردند که هدفش را آزادی فلسطین و قدس گذاشته است.» (منبع: خاطرات حسین شیخالاسلام، گنجینه تاریخ شفاهی مرکز اسناد انقلاب اسلامی)
مستندات تاریخی بسیاری دلالت بر اهتمام امام خمینی و امام شهید خامنهای و ارادهٔ جدیشان برای کمک به مستضعفان عالم وجود دارد. اصلا چرا راه دور برویم؟ همین یکقلم تاسیس ســـــــپـــاه قــــــــــــدس خودش کافیست بر این مدعا یا آنجایی که امام شهید پشت تریبون اعلام کردند که کرانهٔ باختری باید مسلح شود؛ اما حرفِ کرباسچی چه بود که میخواست با آوردن یک گزاره غلطِ تاریخی، آن هم از حضرت امام، زهرش را بگیرد و تلطیفش کند؟
چند روز پیش از این مصاحبهٔ کرباسچی، سیدمحمد خاتمی در محفلی همین حرف را بدون آنکه بخواهد خودش را پشت فلان خاطره از امام و غیره قایم کند، به نحو صریح و عریانی زد و گفت: «از نظر اخلاقی، یه اصلی را بشر خیلی هزینه داده تا به آن برسد، اینکه اشغال و سرکوب، منشأ مشروعیت نیست. من به عنوان یک انسان نمیتوانم بپذیرم این اصل اخلاقی بشریتپسندی که همه ما هم قبول داریم که اشغال منشا مشروعیت نیست، بگویم منشأ مشروعیت است چون آمریکا زورش را پشت آن گذاشته. اما، دخالت در اونجا من حق ندارم بکنم. آن حق ملت فلسطین که انجام بدهد و ما هم دخالت نمیکنیم.»
حرف خاتمی بهقدری واضح است که نیازمند توضیح و تفسیر نیست. میگوید بابت خدشه وارد شدن به یک اصل بشری متأسفیم(حتی نمیگوید بابت کشتارِ فلسطینیها!)؛ اما به ما ربطی ندارد. همان حرفی که عمدهٔ سیاستمداران در جهان میگویند.
مسئلهٔ فاصلهگذاری یا ایجاد فاصله میان جمهوری اسلامی و گروههای مقاومت از جانب جریان غربگرا حرف جدیدی نیست، تازگیِ این ماجرا به صراحتیاست که این روزها در گفتن افکار شومشان پیدا کرده است.
چند سال قبل، امام شهید در اولین سخنرانی بعد از هفت اکتبر در دانشگاه افسری امام حسین فرمودند که این عملیات کاملاً فلسطینی و بدون هماهنگی با ما بوده است. حسن روحانی و رسانههای اصلاحات از این موضع رهبری قدردانی کردند. روحانی میگفت که رهبری با این موضع ما را از «تلهٔ جنگ» نجات داد. در واقع روحانی خیال میکرد رهبری دروغ مصلحتی گفتند و ما را در دام اسرائیلیها نینداختند. با شعلهور شدن جنگ در منطقه، تقلای این جریان برای فاصله گرفتن ما از گروههای مقاومت، به بهانهٔ تلهٔ جنگ شدت بیشتری گرفت. اما صراحت این روزهای این جریان غربپرست، نشان داد که در باطن آن گفتار غلط «تلهٔ جنگ»، چه در سر داشتهاند.
حرف اصلی، رها کردن مقاومت است، چه گروههای مقاومت در خارج از کشور، و چه مقاومت داخلی. میگویند کمک به گروههای مقاومت نکنید تا در برابر اسرائیل از خودشان دفاع کنند با این توهم که منافع خودمان به خطر میافتد. آنها نهفقط به این موضع، بلکه به ذبح کردن غیرشرعی مقاومت ملی هم اصرار دارند. عباس عبدی و مرعشی و همین کرباسچی و سایر غربزدههای رسانهایشان، یک حرف را تکرار میکنند که «از هیچ کاری برای اینکه آمریکاییها راضی شوند تا به ما حمله نکنند، نباید دریغ کنیم.»
و این «از هیچکاری دریغنکردن» مساوی است با پیشکش هر آنچیزی که ما را قدرتمند کرده، در پیش روی آمریکا؛ از هستهای تا موشکی، از بسیجی تا مجاهد فلسطینی، همه را بدهیم تا راضی شود و به ما حمله نکند!دشمن طرح خلع سلاح را در لبنان و فلسطین، سوریه و عراق با کمک دولتهای ضعیف و گماشتهٔ خودش پیش میبرد؛ اما در ایران، نیروهای نیابتیاش _که بعضا با ریش و عمامه هستند_ «خلع سلاح» را پیگیری میکنند.
خلع سلاحی که مشارکت در کشتار جمعی خودمان به دست خودمان است. در لبنان، نیمچه دولتِ گماشتهٔ آمریکا، رویش میشود این حرف را صریح بگوید اما در ایران، این نیابتیهای آمریکا با پیچاندن حرفشان میان خاطرههای مندرآوردی از امام و تفسیر بهرأیشان و مایه گذاشتن از شهدا و محاسبات غلط ماتریالیستی، میخواهند طرح سیاسی_نظامی اربابانشان را پیش ببرند.
نویسنده: رضا رضائی



