پایگاه خبری ۵۹۸: چگونه «معماری امنیتی» اسرائیل به مارکت تسلیحات و ابزار آتشافروزی در خلیجفارس تبدیل شد؟
📍خلیجفارس؛ «پیمان ابراهیم» قرار بود دروازهی «صلح اقتصادی و ثبات منطقهای» باشد، اما در محک آتش جنگِ رمضان به ابزاری برای «تشدید درگیری» تبدیل شد.
▪️ تبدیل پیمان صلح به «جنگ برای امنیت»؛
● باتریهای گنبد آهنین (آیروندوم) اسرائیل با پرسنل عملیاتیاش روی خاک امارات فرود آمدند تا در برابر حملات موشکی و پهپادی ایران از «شهرهای شیشهای» امارات دفاع کنند؛ نخستین استقرار آشکار این سیستم خارج از اسرائیل و آمریکا.
● همزمان نتانیاهو از «سفر محرمانه» خود به امارات و دیدار با محمد بن زاید در میانهی جنگ خبر داد — ادعایی که ابوظبی بلافاصله آن را «بیاساس» خواند.
● مضاف بر این هماهنگیها، «حملات مخفی» میراژهای اماراتی به تأسیسات ایرانی —از جمله پالایشگاه لاوان— تهران را به واکنش متقابل واداشت.
● عباس عراقچی این همکاری را «نابخشودنی» توصیف کرد و هشدار داد: «همدستی با اسرائیل» عواقب سنگینی خواهد داشت.
▪️ شش سال پس از امضای توافق؛
● منطقه نه آرامتر بلکه درگیر یک رویارویی مستقیم و پرهزینه شده. حکام جنوبی خلیجفارس که بهدنبال امنیت اقتصادی بودند، حالا در «خط مقدم تنش» قرار گرفتهاند؛ فروش نفتشان کاهش چشمگیر داشته، تأسیساتشان هدف قرار گرفته و روابطشان با تهران به نقطهی بحرانی رسیده.
● وعدهی اصلی توافق —ایجاد صلح پایدار و کاهش تهدیدها— محقق نشده. در عوض این «معماری امنیتی» با دفن «ثبات ادعایی»، درگیری را شعلهور کرده؛ در نهایت اسرائیل کارنامهی جنگیاش را به «ویترین فروش تسلیحات» تبدیل کرده است.
▪️ «معماری امنیتی» که امنیت را تضمین نکرد؛
● آنچه آغازش «صلح برای صلح» بود، حالا به «جنگ برای امنیت» بدل شده؛ جنگی که نه تنها شکست خورد، بلکه به «گسترش حاکمیت ایران بر خلیجفارس و تنگه هرمز» و «بیاعتمادی ایران» به همسایگان جنوبی انجامید و وعدهی ثبات به «کابوس اقتصادی و نظامی» تبدیل شد.
● «پیمان ابراهیم» در بوتهی آزمایشِ جنگی واقعی، نه صلح آورد نه امنیت پایدار! تنها ناکارآمدی خود را آشکار ساخت؛ ایجاد زنجیرهای از چالشهای جدید و درگیریهای سخت برای امضاکنندگان توافق.