پایگاه خبری ۵۹۸: در طول ۱۷۰ شب گذشته مشارکت میلیونی مردم در اجتماعات با افت و خیزهایی همراه بوده است، امّا رخدادهایی موجب شده تا روند کلی حضور با سیر کاهشی مواجه باشد؛ وقوع آتش بس و شروع مذاکراتی که بخشی از مردم احساس نمودند همچون نبرد نظامی، در نتایج سیاسی آن مؤثر نیستند، آغاز دهه محرّم و همزمانی برگزاری مجالس عزاداری سیدالشهدا ع با اجتماعات، وداع و تشییع امام شهید که موجب شد تا کمی از حرارت و داغ عمومی نسبت به شهادت ایشان کاسته شود و نهایتاً زیارت اربعین و تشرّف چند میلیون نفر از زائرینی که بخش عمده آن ها در برگزاری و تداوم برنامه های خیابان نقش کلیدی داشتند.
🔸پدیدارشدن این سیر کاهشی موجب شد تا برخی از مؤثران و تصمیم سازان عرصه اجتماعی، ایده ای را مطرح نمایند که؛ بهترست اجتماعات را پیش از آن که با فروکش جدی تر جمعیتی مواجه شوند در اوج حماسه خود پایان دهیم و آن را در وضعیتی قدرتمند، به یکی از تجربیات ماندگار این جنگ مبدّل نماییم.
🔹خیابان در شرایط فعلی امری نمادین نیست که تلاش کنیم تا در نقطه اوج، پایان بندی شایسته ای برای آن ایجاد کنیم، خیابان، پاسخی فطری از سوی مردم برای پاسداری از انقلاب اسلامی بود در شرایطی که حافظ مطلق و همیشگی آن را از دست داده بودیم، مردم با احساس مسئولیت و نگرانی شدید نسبت به آینده، بدون درنظر گرفتن مخاطرات محتمل، صحن عمومی کشور را تسخیر نمودند. حال سؤال اینجاست که آیا این نگرانی ها مرتفع شده است؟ آیا شرایط به گونه ای تثبیت شده که ساختارهای رسمی نظام بدون نیاز به مشارکت مردم، قادر به حفظ خط کلی انقلاب اسلامی هستند؟ آیا نتیجه جنگ به نقطه بدون بازگشتی رسیده است؟ پاسخ قطعاً منفی است.
🔸در تحولات جنگ، دقیقاً در سخت ترین و پیچیده ترین موقعیت، یعنی تعیین تکلیف وضعیت تنگه هرمز قرار گرفته ایم. به لحاظ امنیت داخلی، همه داده ها وجود طراحی های جدید برای تکرار حوادث دی ماه را پیش بینی می کنند. جریان تسلیم طلب، بیشترین فشار را برای کارسازی پیشنهادات امریکایی و به حاشیه راندن اراده خیابان در روند سیاسی جنگ به کار گرفته است. فضای مجازیِ رها شده، بار دیگر افکارعمومی کشور را دربست در اختیار سنتکام، پنتاگون و موساد قرار داده است.
🔹واقعیت این است که سرنوشت جنگ جاری بیش از آن که در خلیج فارس بخواهد مشخص شود، منوط به وضعیت خیابان های ایران است. آشوبناک سازی خیابان، تنها ابزاری است که دشمن برای آغاز مجدد جنگ، همچنان به آن امیدوارست. قدرت خیابان که بواسطه خون امام شهید خلق شده هنوز در هیچیک از ساختارهای دائمی کشور امتداد نیافته و هیچ جایگزینی برای آن تدارک نشده است. امروز خیابان، از معدود تریبون هایی است که قدرت امتدادبخشی عمومی به پیام های رهبرانقلاب را تعبیه کرده است.
🔸با وجود هزاران خاطره ذهنی از گردهمایی های عظیم مردم در صدها شهر و روستای کشور، کسی این رخداد را در مقاطع فرود خود، به ضعف یا بی رمقی روایت نخواهد کرد. امّا با تعطیلی خیابان، یگانه سازوکار اجتماعی برای خلق اراده ملّی تا حدّ زیادی از بین خواهد رفت و بازسازی آن هم به راحتی میسّر نخواهد شد. برقراری اجتماعات فعلی حتّی به صورت حداقلی موجب خواهد شد تا زیرساخت مورد نیاز به صورت فعّال باقی مانده تا در شرایط خطیر امکان مشارکت گیری میلیونی از مردم در کوتاه ترین زمان فراهم گردد. ضمن آن که تداوم همین تجمعّات تقلیل یافته، انگیزه سران کاخ سفید برای تهدیدپذیر ساختن کشور را فرسوده کرده و اراده سرویس ها و پادوهای داخلی شان را برای اجرایی سازیِ پروژه های ضدامنیتی، مضمحل خواهد ساخت.