پایگاه خبری ۵۹۸: دلیل مؤفقیت برنامه به وقت ایران، شخصیت سید روح الله رضوی است. به وقت ایران، بُروزی از شخصیت اوست، همانگونه که روایت فتح بُروزی از شخصیت مرتضی آوینی و عصر بُروزی از شخصیت نادر طالب زاده بود. طبعاً به وقت ایران، حاصل یک اتفاق جمعی است امّا توفیقات این تولید جمعی، در خلق پارامترهایی است که همگی در ساخت شخصیتی سید روح الله رضوی شعله ورست.
اول: متفکّر و اندیشه ورزست. به وقت ایران، مونولوگهای هیجانیِ یکطرفه نیست، مخاطب پیش از آغاز، خود را برای مشاهده یک گفتگو آماده میکند. برنامه به ببیندگان خود میآموزد که به جای مصرفکننده منفعلِ اخبار، به یک تحلیلگر مبدّل شوند.
دوم: متین و اجماع ساز است. به وقت ایران تنها برنامه تحلیلی جنگ است که همه طرف های دعوا و همه اضلاع درگیر در میدان و دیپلماسی احساس تعلّق و همدلی با این برنامه دارند. این سطح از اجماعسازی، یک دستاوردِ بزرگِ رسانهای است که همه مخاطبان سلیقه خود را در برنامه حاضر می ببینند.
سوم: مسأله مند است. به وقت ایران در هر برنامه به گونه ای وارد طرح موضوع و پرداخت می شود که روی یک گره ذهنی یا یک ابهام راهبردی در افکار عمومی دست میگذارد و تمام تلاش خود را برای گشودن آن مسأله به کار میبندد. این رویکردِ مسألهمحور باعث میشود مخاطب احساس کند تماشای این برنامه، گرهی از نظام شناختی او باز میکند و صرفاً وقتگذرانی رسانهای نیست.
چهارم: صمیمی است. در کورانِ اخبار جنگ که ذاتاً با خشونت همراه است، به وقت ایران حال خوب کن و التیام بخش است، زُمختی و تلخیِ گزندهی درگیری ها را میگیرد.
پنجم: نخبه امّا فراگیر است. به وقت ایران برنامه ای برای توده هاست اما پوپولیستی نیست، توانسته معادلهای دشوار را حل کند، برنامه کاملاً کارشناسانه و با ادبیاتی تخصصی پیش میرود، اما در عین حال به نحوی روان است که عموم مردم، پیچیدهترین مفاهیم و معادلات راهبردی را به روشنی متوجه میشوند.
ششم: دارای طمأنینه است. به وقت ایران از معدود، تولیداتی است که توفیق داشته میان روایت فتح از جنگ و موضع انتقادی جمع کننده باشد. تیزترین آسیبشناسیها را مطرح می کند، بدون آنکه اضطراب، تشویش یا بنبستنمایی را به جامعه منتقل نماید و همین امر، اعتماد مسئولان و آرامش مخاطب را به طور همزمان جلب میکند.
هفتم: وارسته است. به وقت ایران، درگیر رقابتهای نازلِ انتخاباتی و جناحی داخل ایران نیست. برنامه ثابت کرده دغدغه و پروژه سیاسیِ داخلی ندارد. تمرکز آن، فارغ از پیامدهای سیاسیِ جنگ در میدانِ قدرت، منحصراً متوجّه ایران و تقابلِ جبهه خیر و شرّ جهانی است.
هشتم: مقاومت فهم است. در فضای تحلیلی کشور، غالباً مواضع در دوگانه تسلیم – جنگ معنادار می شود. برجستگی کار به وقت ایران در این است مقاومت را به عنوان گزینه سوم تبیین می کند. به گونهای که مخاطب درمییابد ایستادگی در برابر هژمونی، یک استراتژیِ خردورزانه، محاسبهشده و تضمینکننده منافع و امنیت ملی است.
نهم: رشد طبیعی داشته است. حضور به وقت ایران در آنتن شبکه خبر، نتیجهی یک پرشِ ناگهانی یا رانتِ رسانهای نبود، برنامه پس از هزاران ساعت تولید محتوا در شبکههای اجتماعی با یک روند ارگانیک به این نقطه رسیده است.
دهم: واجد هویت فراملّی است. به وقت ایران به تحولات از زاویه دید بیرونی می نگرد، بازتاب دهنده عظمت بین المللی ایران و ضامن هویت جهانی ایرانیان در جنگ جاری است.
نویسنده : مهدی افراز