سرویس سیاسی پایگاه خبری ۵۹۸-رضا احمدزاده/ سن و سال و تجربه من که دوران انقلاب اسلامی، دفاع مقدس و حوادث تروریستی را از نزدیک دیدهام، بیانگر احساسی است که این روزها با آن زندگی میکنم. بهخوبی میدانم آنچه احساس میکنم، ترس از جنگ، رویارویی با نیروی مهاجم خارجی یا حتی تجزیهطلبان داخلی نیست؛ زیرا:
۱. دین، شریعت و سنت ایرانی ـ اسلامی به ما آموخته است که ترس، برادر مرگ است. اگر بترسیم، زودتر از آنچه تصور میکنیم خواهیم مرد.
۲. بهخوبی واقفیم که به تعبیر رهبر شهیدمان، مرگ برای ما پایان نیست. ما به سوی جبهههای جنگ نه با پا، بلکه با پرواز میرویم و رسیدن به معشوق حقیقی، بالاترین و پرسودترین تجارتی است که میتوان با سرمایه عمر، هم برای دنیا و هم برای آخرت انجام داد.
۳. با این حال، دوست نداریم شهادت با احساس اضطراب و نگرانی همراه شود تا زمان موعود فرا برسد. تمایل داریم همچون دوران دفاع مقدس، در حریم ولایت و حتی در سختترین شرایط، حق را ملاقات کنیم و با قلبی آرام، ضمیری شاد و دلی امیدوار به فضل الهی این مسیر را بپیماییم.
نگرانی اصلی مذاکره با آمریکا؛ دیپلماسی و سیاست خارجی
۴. شاید بپرسید اگر چنین است، پس منشأ این نگرانی چیست؟
دوستان! نگرانی ما از آن روست که اضلاع میدان، جهاد و شهادت با همه توان در حال صیانت از حدود و ثغور کشور اسلامی هستند و انصافاً در این چند ماه عملکرد قابل قبولی داشتهاند؛ اما نگرانی ما متوجه ضلع دیپلماسی و سیاست خارجی است؛ بخشی که دولت و وزارت امور خارجه متولی آن هستند.
این همه اصرار بر مذاکره با آمریکا، دویدن به دنبال واسطههای متعدد و استقبال از میانجیهای رنگارنگ را با روح حریت، استقلال و عزت انقلاب اسلامی سازگار نمیدانیم.
بیشتر بخوانید: مذاکره با آمریکا و یک تجربه پرهزینه دیگر؟! آقایان برگردید و جبران کنید
مذاکره با آمریکا و نگرانی از تکرار یک چرخه
۵. نگرانیم که بازی استراتژی «پینگپنگ» میان دولتمردان و دولت آمریکا همچنان ادامه داشته باشد و هزینه آن را مردم با خون خود بپردازند.
وزیر امور خارجه ـ یا به تعبیر نویسنده، «معاون برجام و استمراربخش ظریف در هتل کوبورگ» ـ و تیم مذاکرهکننده، هنوز پاسخ تعهد مذاکراتی رئیسجمهور به رهبر انقلاب را ندادهاند، اما در عین حال، زمزمههایی از مذاکرات در حال انجام و نقشآفرینی واسطههایی همچون عراق و چین به گوش میرسد.
همین مسائل منشأ نگرانی ماست؛ زیرا اصرار بر تکرار الگوی «مذاکره ـ جنگ» میتواند تبعات خطرناکی به همراه داشته باشد و در نهایت مردم هزینه آن را بپردازند.
آقایان مذاکرهکننده! یا رومیِ رومی باشید یا زنگیِ زنگی. تکلیف ما روشن است، اما شما در جایگاهی قرار گرفتهاید که نه توان یکسره کردن جنگ را دارید و نه میتوانید صلحی پایدار تضمین کنید.
همه ملت و حتی دنیا میدانند که صلح با قمارباز معنا ندارد. چرا به طرف آمریکایی نمیگویید که ما صلح را در میدان جنگ میسازیم؛ به این معنا که آنقدر مقاومت و نبرد ادامه مییابد تا شما منطقه را ترک کنید و دیگر بازنگردید. آنگاه است که صلح، زمینهساز امنیت پایدار و شکلگیری ترتیبات امنیتی جدید خواهد شد.
والسلام
رضا احمدزاده
