یکی از دلالت های منحصر شدن تفاهم‌نامه به تفاهمی مابین رؤسای‌ جمهور ایران و آمریکا در عنوانِ پیام رهبر انقلاب، این خواهد بود که وجود مفاد بند یک این یادداشت تفاهم‌ که ابرازکننده خاتمه جنگ، تهدید و توسل به زور بین دو طرف و شرکایشان است، منحصر به دولت های رسمی بوده و نمی تواند مانعی حقوقی یا فقهی برای اقدامات و طراحی های خون‌خواهانه عاشقان و منتقمین امام شهید باشد.

اهمیت مسئله به این است که هم در ماجرای برجام و هم در موضوع اخیر، دولت تمایل داشته مجلس را دور بزند و چنین القا کند که نیازمند بررسی و تصویب در مجلس نیست.

رئیس‌جمهور آمریکا به‌شدت به مخالفان امضای تفاهم‌نامه با ایران تاخت و آنها را حسود و بدخواه یا احمق توصیف کرد.

مشاور نخست وزیر رژیم صهیونیستی گفت که این رژیم خود را ملزم به بخش مربوط به لبنان در یادداشت تفاهم نمی‌داند و تا زمان خلع سلاح حزب الله از جنوب لبنان عقب‌نشینی نخواهد کرد.

روسای‌ جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا، متن یادداشت تفاهم اسلام‌آباد را به‌صورت دیجیتال امضا کردند.

رهبر انقلاب در سخنان خود برای پایان جنگ دست‌کم چهار محور اساسی تعیین کرده‌اند: «مدیریت مؤثر تنگه هرمز»، «پرداخت غرامت»، «یکپارچگی جبهه مقاومت در جنگ و صلح» و «خروج آمریکا از منطقه». تقلیل دادن سطح چالش کنونی به رفع تحریم و آزادی چند میلیارد دلار پول بلوکه شده، مصداقی از خطای محاسباتی مسئولان است.

هنوز مرکب هیچ توافقی خشک نشده، هنوز طرف آمریکایی از زیاده‌خواهی‌های خود عقب ننشسته و هنوز حتی خوش‌بین‌ترین تحلیلگران نیز با احتیاط از تعهدات آمریکا سخن می‌گویند، اما رسانه‌های زنجیره‌ای و برخی محافل اصلاح‌طلب، بار دیگر بساط آرزوفروشی و بزک توافق را پهن کرده‌اند.

نمی‌توان از مردمی که شب و روز در میدان حاضرند، انتظار داشت که چشم خود را بر توافقی ببندند که شروط رهبرشان را نقض کرده است. پنهان کردن متن توافق از دید ملت و تلاش برای امضای آن بدون جلب رضایت و اقناع افکار عمومی، بی‌احترامی به شعور ملتی است که برای وجب به وجب این آب و خاک و ذره ذره این عزت، خون داده است.